South Korea: వేస్ట్‌ ఫుడ్‌ టెక్నాలజీః ప్రపంచానికి ఆదర్శంగా నిలుస్తున్న సౌత్‌ కొరియా

South Korea: ఒక ప్లేట్‌లో మిగిలిన అన్నం, కూరగాయల తొక్కలు, పండ్ల వ్యర్థాలు.. ఇవన్నీ సాధారణంగా మనకు చెత్తగానే కనిపిస్తాయి. కానీ దక్షిణ కొరియా వాటినే లెక్కగట్టి, వేరు చేసి, చివరికి విద్యుత్‌ ఉత్పత్తికి ఉపయోగిస్తోంది. ఇంట్లో ఎంత ఆహార వ్యర్థం పడేస్తున్నారో తెలుసుకోవడమే కాదు.. దానికి తగినంత చార్జీ కూడా వసూలు చేసే విధానం అక్కడ అమల్లో ఉంది. ఫలితంగా 1996లో కేవలం 2.6 శాతంగా ఉన్న ఫుడ్‌ వేస్ట్‌ రీసైక్లింగ్‌ రేటు.. 2023 నాటికి దాదాపు 97 శాతానికి చేరింది. ఇదే ఇప్పుడు ప్రపంచ దేశాల దృష్టిని ఆకర్షిస్తోంది.

చెత్త కాదు.. ఉపయోగపడే వనరు

సియోల్‌లోని యోయిడో ప్రాంతంలో నివసించే సియుంగ్‌హ్వాన్‌ హాంగ్‌ వారానికి ఒకసారి తన ఇంట్లోని ఆహార వ్యర్థాలను తీసుకుని అపార్ట్‌మెంట్‌ కాంప్లెక్స్‌లోని ప్రత్యేక డిస్పోజల్‌ యూనిట్‌ వద్దకు వెళ్తారు. అక్కడ ఉన్న RFID స్కానర్‌ వద్ద కార్డు చూపిస్తే మూత తెరుచుకుంటుంది. వ్యర్థాలను అందులో వేయగానే వాటి బరువు స్క్రీన్‌పై కనిపిస్తుంది. ఆ బరువుకు అనుగుణంగా రుసుము అతని కుటుంబ ఖాతాకు జమ అవుతుంది. ఈ ప్రక్రియ పూర్తి కావడానికి ఒక నిమిషం కూడా పట్టదు. కానీ దాని వెనుక దక్షిణ కొరియా దాదాపు 30 ఏళ్లుగా కొనసాగిస్తున్న వ్యర్థ నిర్వహణ విధానం ఉంది.

1990లలో మొదలైన మార్పు

వేగంగా పట్టణీకరణ చెందుతున్న సమయంలో దక్షిణ కొరియాలో ఆహార వ్యర్థాలు పెద్ద సమస్యగా మారాయి. సాధారణ చెత్తతో పాటు ఆహార అవశేషాలను ల్యాండ్‌ఫిల్స్‌కు తరలించడం వల్ల దుర్వాసన, పారిశుధ్య సమస్యలు, పర్యావరణ కాలుష్యం పెరిగాయి. దీంతో ప్రభుత్వం దశలవారీగా కఠినమైన మార్పులు తీసుకొచ్చింది. 1995లో వ్యర్థాల పరిమాణాన్ని బట్టి రుసుము వసూలు చేసే విధానం ప్రారంభమైంది. 1997లో ఆహార వ్యర్థాలను ఇతర చెత్త నుంచి వేరు చేయడం తప్పనిసరి చేశారు. 2005లో ఫుడ్‌ వేస్ట్‌ను నేరుగా ల్యాండ్‌ఫిల్స్‌లో వేయడాన్ని నిషేధించారు. 2010లో స్మార్ట్‌ బిన్ల ప్రయోగం మొదలైంది. 2013లో ఆహార వ్యర్థాల నుంచి వచ్చే ద్రవాన్ని సముద్రంలోకి వదలడంపైనా నిషేధం విధించారు. ఈ చర్యలన్నీ కలిసి ఫుడ్‌ వేస్ట్‌ రీసైక్లింగ్‌ను భారీగా పెంచాయి.

1.51 లక్షల స్మార్ట్‌ బిన్లు

ఇప్పుడు ఈ విధానంలో టెక్నాలజీ కీలక పాత్ర పోషిస్తోంది. 2025 ప్రభుత్వ గణాంకాల ప్రకారం దక్షిణ కొరియాలో 1,51,934 స్మార్ట్‌ బిన్లు పనిచేస్తున్నాయి. ఇవి దేశవ్యాప్తంగా 86.1 లక్షలకు పైగా కుటుంబాలకు సేవలందిస్తున్నాయి. ఇక్కడ ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే.. ప్రజలకు తమ వ్యర్థం ఎంత ఉందో కళ్లముందే తెలుస్తుంది. ఎంత ఎక్కువ ఆహారం పడేస్తే అంత ఎక్కువ చార్జీ. దీంతో అవసరానికి మించి ఆహారం కొనడం, వండడం, చివరికి పడేయడం తగ్గించేందుకు ప్రజల్లో అవగాహన పెరుగుతోంది.

వ్యర్థాల నుంచి విద్యుత్‌

ఆహార వ్యర్థాలను సేకరించిన తర్వాత వాటిని కేవలం పారబోయడం లేదు. ప్రత్యేక బయో ఎనర్జీ కేంద్రాలకు తరలించి ఇంధనం, విద్యుత్‌ ఉత్పత్తికి ఉపయోగిస్తున్నారు. ఆహార వ్యర్థాలను ల్యాండ్‌ఫిల్‌లో పాతిపెడితే ఆక్సిజన్‌ లేని పరిస్థితుల్లో అవి కుళ్లి మీథేన్‌ వాయువును విడుదల చేస్తాయి. వాతావరణ మార్పులకు కారణమయ్యే ఈ వాయువు కార్బన్‌ డయాక్సైడ్‌ కంటే చాలా శక్తివంతమైన గ్రీన్‌హౌస్‌ గ్యాస్‌గా పరిగణించబడుతుంది. అందుకే వ్యర్థాలను సేకరించి నియంత్రిత బయో రియాక్టర్లలో ప్రాసెస్‌ చేయడం పర్యావరణపరంగా ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది. మధ్య దక్షిణ కొరియాలోని డేజియోన్‌ బయో ఎనర్జీ సెంటర్‌కు వచ్చే వ్యర్థాల్లో సుమారు 70–75 శాతం వరకు విద్యుత్‌ ఉత్పత్తికి ఉపయోగిస్తున్నారు. ఈ కేంద్రం రోజువారీ విద్యుత్‌ అవసరాలను సుమారు 6,000 కుటుంబాలకు అందించగల స్థాయిలో ఉత్పత్తి చేస్తోంది. దేశవ్యాప్తంగా ఇలాంటి కేంద్రాలు 340కుపైగా ఉన్నట్లు సమాచారం.

న్యూయార్క్‌ కూడా ఇదే బాటలో

దక్షిణ కొరియా విధానం ఇప్పుడు అమెరికాలోని న్యూయార్క్‌ నగరానికీ ఆసక్తికరంగా మారింది. 2024 అక్టోబర్‌లో న్యూయార్క్‌ సిటీ నివాసితులకు ఆహార వ్యర్థాలను ఇతర చెత్త నుంచి వేరు చేయడం తప్పనిసరి చేసింది. దాదాపు 34 లక్షల కుటుంబాలు ఉన్న ఈ కార్యక్రమం అమెరికాలోనే అతిపెద్ద ఆర్గానిక్స్‌ రికవరీ కార్యక్రమంగా నిలిచింది. ప్రజల్లో అవగాహన పెంచేందుకు అధికారులు ఇంటింటికీ వెళ్లి 60,000కుపైగా సంభాషణలు నిర్వహించారు. నిబంధనలు పాటించని కుటుంబాలకు 63,000కుపైగా ఉల్లంఘన నోటీసులు కూడా జారీ చేశారు. అదే సమయంలో నగరంలోని ఐదు బరోల్లో 400కుపైగా స్మార్ట్‌ కంపోస్టింగ్‌ బిన్లు ఏర్పాటు చేశారు. అయితే అక్కడ మరో సమస్య ఎదురైంది. కొన్ని ప్రాంతాల్లో ఈ బిన్ల చుట్టూ ఎలుకల సమస్య పెరిగిందని స్థానికులు చెబుతున్నారు.

దక్షిణ కొరియాతో పోలిస్తే ఇంకా దూరమే

2025లో న్యూయార్క్‌ సుమారు 1.4 లక్షల టన్నుల నివాస ఆర్గానిక్‌ వ్యర్థాలను నిర్వహించింది. ఇది నగర కుటుంబాలు ఏటా ఉత్పత్తి చేసే సుమారు 15 లక్షల టన్నుల వ్యర్థాల్లో దాదాపు 9 శాతం మాత్రమే. అంటే దక్షిణ కొరియా సాధించిన స్థాయికి న్యూయార్క్‌ ఇంకా చాలా దూరంలోనే ఉంది. అయినప్పటికీ ఒక విషయం స్పష్టమవుతోంది. ఆహార వ్యర్థాలను కేవలం పారేయాల్సిన చెత్తగా కాకుండా.. తిరిగి ఉపయోగించగల వనరుగా చూడటం ప్రారంభమైంది.

దక్షిణ కొరియా అనుభవం చెబుతున్న ప్రధాన పాఠం కూడా ఇదే. టెక్నాలజీ ఒక్కటే సమస్యను పరిష్కరించదు. ప్రజల భాగస్వామ్యం, స్పష్టమైన నిబంధనలు, వ్యర్థాన్ని వేరు చేసే అలవాటు.. ఈ మూడూ కలిసి పనిచేసినప్పుడే ఫుడ్‌ వేస్ట్‌ సమస్యకు పెద్ద స్థాయిలో పరిష్కారం సాధ్యమవుతుంది. అందుకే దాదాపు మూడు దశాబ్దాలుగా దక్షిణ కొరియా రూపొందించిన ఈ విధానం ఇప్పుడు ప్రపంచంలోని ఇతర నగరాలకు ఒక ప్రయోగశాలలా మారింది.