Hari Nama Mahima: కలిని భయపెట్టే ఏకైక నామం... ఈ వృద్దుడు నేర్పిన పాఠం

Hari Nama Mahima: కలియుగంలో మనిషిని పీడించే అశాంతి, అసూయ, కోపం, స్వార్థం నుంచి బయటపడటానికి భగవన్నామ స్మరణే గొప్ప మార్గమని పెద్దలు చెబుతుంటారు. అయితే, భగవంతుడి నామానికి ఉన్న శక్తి ఎంత గొప్పదో, కలిపురుషుడే ఆశ్చర్యపోయేలా చేసిన ఓ వృద్ధ భక్తుడి కథ ద్వారా తెలుసుకోవచ్చు. మెడలో రుద్రాక్షమాల, చేతిలో జపమాల.. పెదవులపై నిరంతరం శ్రీమహావిష్ణువు నామం. చూడటానికి బలహీనంగా కనిపించిన ఆ వృద్ధుడిని తాకడానికి ప్రయత్నించిన కలిపురుషుడు ప్రతిసారీ దూరంగా పడిపోయాడని పురాణగాథ వివరిస్తుంది. ఇంతకీ ఆ వృద్ధుడిని కాపాడిన శక్తి ఏమిటి? ఆయన జపించిన మంత్రంలోని విశిష్టత ఏమిటి?

గంగాతీరంలో కనిపించిన వృద్ధ భక్తుడు

పురాణ సంప్రదాయంలో చెప్పుకునే ఈ గాథను సుమారు 1,500 ఏళ్ల క్రితం జరిగిన సంఘటనగా కొందరు పేర్కొంటారు. అయితే, ఈ కాలనిర్ణయానికి స్వతంత్ర చారిత్రక ఆధారం స్పష్టంగా లేదు. ఈ కథలో ప్రధానంగా చెప్పే సందేశం మాత్రం భగవన్నామ స్మరణ గొప్పతనమే. ఒకరోజు గంగానది తీరంలో ఓ వృద్ధుడు నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు. ఆయన శరీరం బలహీనంగా ఉంది. కానీ మనసు మాత్రం భగవంతుడిపై స్థిరంగా నిలిచింది. మెడలో రుద్రాక్షమాల ధరించి, చేతిలో జపమాల పట్టుకుని అడుగడుగునా “ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ” అనే మంత్రాన్ని జపిస్తున్నాడు. చుట్టూ ఏం జరుగుతోంది? ఎవరు వస్తున్నారు? ఎవరు వెళ్తున్నారు? అనే విషయాలపై ఆయనకు ఆసక్తి లేదు. ఆయన ధ్యాసంతా శ్రీమహావిష్ణువుపైనే ఉంది. నడుస్తున్నా, శ్వాస తీసుకుంటున్నా, ఆయన మనసులో మాత్రం వాసుదేవ నామమే ప్రతిధ్వనిస్తోంది. అదే సమయంలో గంగాతీరంలో సంచరిస్తున్న కలిపురుషుడు ఆ వృద్ధుడిని గమనించాడు. తన ప్రభావంతో ప్రజల్లో అధర్మాన్ని పెంచాలని భావించిన కలి, ఆ భక్తుడిని కూడా తన ఆధీనంలోకి తీసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు.

రెండుసార్లు ప్రయత్నించినా ఫలితం శూన్యం!

కలిపురుషుడు వృద్ధుడిని పట్టుకోవడానికి ముందుకు వెళ్లాడు. కానీ అతడిని సమీపించగానే ఒక్కసారిగా దూరంగా ఎగిరిపడినట్లు పురాణగాథ చెబుతుంది. వృద్ధుడు మాత్రం ఏమీ జరగనట్లుగా తన దారిన తాను నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు. ఇది కలికి ఆశ్చర్యం కలిగించింది. మళ్లీ ప్రయత్నించాడు. ఈసారి మరింత దూరంలో పడిపోయాడు. తన ప్రభావానికి ఎదురులేదని భావించే కలిపురుషుడికి మొదటిసారి భయం కలిగింది. “ఈ వృద్ధుడు ఎవరు? ఇతనిలో ఇంతటి శక్తి ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? శ్రీకృష్ణుడు మళ్లీ అవతరించాడా? లేక మరెవరైనా దైవశక్తితో ఇక్కడికి వచ్చారా?” అని కలి ఆలోచనలో పడ్డాడు.

కలి సందేహాన్ని తీర్చిన వేదవ్యాసుడు

తన సందేహానికి సమాధానం కోసం కలిపురుషుడు వేదవ్యాసుడిని ఆశ్రయించినట్లు ఈ పురాణగాథ వివరిస్తుంది. కలి తనకు ఎదురైన అనుభవాన్ని వివరించి, ఆ వృద్ధుడిని ఎందుకు తాకలేకపోతున్నానని ప్రశ్నించాడు. అప్పుడు వ్యాసుడు ఆ వృద్ధుడు శ్రీమహావిష్ణువు పట్ల సంపూర్ణ భక్తి కలిగిన వ్యక్తి అని వివరించాడు. ఆయన నిరంతరం జపిస్తున్న “ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ” అనే ద్వాదశాక్షరీ మంత్రం విష్ణుభక్తికి ప్రతీక. భగవంతుడిపై అచంచలమైన విశ్వాసంతో నామస్మరణ చేసే భక్తుడి మనసును అధర్మం సులభంగా ప్రభావితం చేయలేదని వ్యాసుడు కలికి అర్థమయ్యేలా చెప్పినట్లు కథలో పేర్కొంటారు. ఆ మంత్రాన్ని జపించడం వల్ల భక్తుడిలో ఏకాగ్రత, ఆత్మవిశ్వాసం, మనోనిగ్రహం పెరుగుతాయని ఆధ్యాత్మిక భావన. భగవంతుడిపై మనసు నిలిపిన వ్యక్తిని ప్రలోభాలు, చెడు ఆలోచనలు అంత సులభంగా కదిలించలేవన్నది ఈ గాథలోని అంతరార్థం.

కలియుగంలో మనకు ఈ కథ ఇచ్చే సందేశం ఏమిటి?

కలియుగంలో మనిషి ఎదుర్కొనే ప్రధాన సమస్యలు బయట మాత్రమే ఉండవు. కోపం, అసూయ, అహంకారం, అత్యాశ, ద్వేషం వంటి భావాలు మనశ్శాంతిని దూరం చేస్తాయి. వాటిని అదుపులో ఉంచుకోవడానికి భగవన్నామ స్మరణ ఒక మంచి ఆధ్యాత్మిక సాధనంగా ఉపయోగపడుతుంది. ప్రతిరోజూ ఉదయం లేదా సాయంత్రం ప్రశాంతంగా కూర్చుని 11, 21 లేదా 108 సార్లు “ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ” మంత్రాన్ని జపించవచ్చు. సంఖ్య కంటే భక్తితో, ఏకాగ్రతతో జపించడం ముఖ్యం. నామస్మరణతో పాటు సత్యం మాట్లాడటం, ఇతరులకు హాని చేయకపోవడం, దయతో ప్రవర్తించడం కూడా అవసరం.